IT'S ALL LEGAL

Once upon a time there was this guy who lived by testing each and every limit. Smoked like a broken boiler, drunk like a fish, ate junk like a garbage truck and went against all medical odds. Eventually his lifestyle caught up with him and he found himself in a hospital with 5 clogged arteries, and blood levels totally off the charts. As his doctor was getting ready to start treatment a well dressed dude shows up in his office and suggests a clever scheme. This company will issue life insurance on his patient with the doctor as beneficiary. All legal. Well, it sounds crazy, sais the doc, but if it’s legal who am I to question it. Go for it.

How well can a patient be treated when the doctor has a vested interest in his demise ?

Of course the person responsible for this situation is the patient who provoked death every single minute of his life. But the system that allows those who treat or lend, to bet against those who are treated or borrow, stinks like a fish that died before the credit default swaps were invented.

Δικαιώματα κορπορεσίων

Η πρόσφατη απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου των ΗΠΑ στην υπόθεση Citizens United v Federal elections commission έχει δώσει έναυσμα για άπειρες συζητήσεις και προβληματισμούς, από το καφενείο της γειτονιάς μέχρι και την αίθουσα του κοινοβουλίου κατά την ετήσια έκθεση του Προέδρου προς το σώμα τον αντιπροσώπων και των γερουσιαστών.

Ομολογώ ότι λίγες φορές έχω βρεθεί τόσο μπερδεμένος, συγχυσμένος και διχασμένος στην προσπάθεια μου να σχηματίσω μία γνώμη περί του θέματος.

Για το ιστορικό σύμφωνα με νόμο του 2002 απαγορεύεται σε εταιρείες και οργανισμούς να χρηματοδοτήσουν εκπομπές η δημοσιεύσεις υλικού που προβάλει κάποιον υποψήφιο για τις τελευταίες εξήντα μέρες προ των γενικών εκλογών και τριάντα προ των προκριματικών. Η citizens united είναι μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που προασπίζεται των περιορισμό της δύναμης της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και υποστηρίζει συντηρητικούς πολιτικούς. Όταν τις παραμονές των προκριματικών εκλογών του 2008 προσπάθησε να προβάλλει ένα έργο που καταφέρεται εναντίον της Hillary Clinton, και απαγορεύτηκε σύμφωνα με το νόμο, η Citizens United ακολούθησε τη δικαστική οδό και αφού πρωτόδικα καταδικάστηκε, δικαιώθηκε τελεσίδικα από τον ανώτατο δικαστήριο. Η απόφαση αναφέρει ότι η πρώτη συνταγματική προσθήκη (first amendment) περί προστασίας λόγου και έκφρασης καλύπτει όχι μόνο άτομα αλλά και εταιρείες ατόμων καθώς και οργανισμούς οπότε ο νομικός περιορισμός είναι αντισυνταγματικός.

Τρομάζω κάθε φορά που η κυβέρνηση περιορίζει το δικαίωμα έκφρασης ατόμων αλλά και ομάδων. Πιστεύω ακράδαντα στην ελευθερία της έκφρασης και τού λόγου με μόνη εξαίρεση την δημιουργία υπαρκτού κινδύνου . Δηλαδή η κυβέρνηση μπορεί να περιορίσει έναν στρατηγό από το να εκφράσει δημοσίως απόρρητες θέσεις οπλικών συστημάτων, η να τιμωρήσει αυτεπάγγελτα κάποιον που χωρίς λόγο φώναξε “φωτιά” σε κλειστό χώρο με αποτέλεσμα να τραυματισθούν από τον πανικό παρευρισκόμενοι.

Τρομάζω επίσης και με την ιδέα της δύναμης των μεγάλων επιχειρήσεων, συνδικάτων και οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων και των δημοσιογραφικών που χρησιμοποιώντας την οικονομική τους επιφάνεια μπορούν να επηρεάζουν τα πολιτικά πράγματα προς το συμφέρον τους που ενίοτε μπορεί να μην ευθυγραμμίζεται με το κοινό συμφέρον.

Διαφωνώ με τις εκπτώσεις των δικαιωμάτων ακόμα και όταν αυτό γίνεται φαινομενικά για το κοινό συμφέρον. Αυτό που με φοβίζει είναι ότι στην προκειμένη περίπτωση ο νόμος, που το δικαστήριο χαρακτήρισε αντισυνταγματικό, θυσιάζει ελευθερίες χωρίς ιδιαίτερα σημαντικό αντίκρυσμα. Τα λεγόμενα “μεγάλα συμφέροντα” και ιδιαίτερα αυτά που ο πρόεδρος Eisenhower χαρακτήρισε σαν industrial military complex, βρίσκουν οδούς, κατ ευθείαν η και δια της τεθλασμένης να χρηματοδοτούν πολιτικούς αναμένοντας βέβαια ανταλλάγματα. Το ίδιο κάνουν και άτομα με ισχυρή οικονομική επιφάνεια. Η χρηματοδότηση πολιτικών είναι ένας ογκόλιθος στα θεμέλια της διαφθοράς. Κατά τη γνώμη μου η μόνη ουσιαστική λύση είναι συνταγματική προσθήκη που να απαγορεύει ρητά την χρηματοδότηση πολιτικών από χρήματα ιδιωτών, είτε αυτά είναι άτομα η εταιρείες ατόμων και οι προεκλογικές εκστρατείες να γίνονται με δημόσια χρήματα.

Τώρα βέβαια το πόσο εφικτό είναι αυτό.......είναι άλλου blogger blog

ΘΥΜΟΣ - ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ

Ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό ανθρώπινο συναίσθημα που διακατέχει λίγο πολύ όλους μας, είτε σε λανθάνουσα μορφή είτε σε ενεργή είτε μερικές φορές και σε έξαρση και εκδηλώνεται ως επί το πλείστον μετά από κάποιο ερεθισμό, κυρίως εξωτερικό.

Εμπειρικά και όχι επιστημονικά έχω ανακαλύψει πως το τμήμα του εγκεφάλου που ελέγχει την κρίση μας, λειτουργεί από ελάχιστα έως και καθόλου, όταν βρισκόμαστε υπό την επίρροια θυμού.

Έχω παρατηρήσει λοιπόν, πως πολλοί που εκφράζουν δημόσιο λόγο, στοχεύουν στον ερεθισμό του θυμού μας για να τραβήξουν την προσοχή μας, να απενεργοποιήσουν εν μέρει την κριτική μας σκέψη και να μας πείσουν για το ορθόν των απόψεων τους.

Αυτό κάνει ο Rush Limbaugh, o Glenn Beck, o Keith Olberman, o Michael Moore, o Λάκης Λαζόπουλος, ο Άδωνις Γεωργιάδης, η Λιάνα Κανέλλη, έτσι για να αναφερθώ σε λίγα από τα ονόματα που μου έρχονται στο νου.

Αν θυμώσεις τον ακροατή σου, η ουσία των λεγομένων, το βάρος και η ορθότητα των επιχειρημάτων, έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Ο ακροατής μες τον θυμό του δεν μπορεί να σκεφτεί κριτικά και παρασύρεται.

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να προκαλέσει κανείς τον θυμό είναι να ακούγεται ο ίδιος θυμωμένος. Να απειλεί και να επικαλείται συχνά την οργή του λαού, του θεού η όποια οργή τέλος πάντων τον βολεύει.

Οι θυμωμένοι λοιπόν ρήτορες έχουν αναγάγει το λαϊκισμό σε επιστήμη και απομένει σ'εμάς του δέκτες του οργισμένου λόγου να αντιδράσουμε.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα αισθανθείτε να ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι από τα λεγόμενα κάποιου τηλεοπτικού παραθυρατζή, πριν σηκώσετε τις γροθιές, αρπάξετε τα πανό και ξεχυθείτε στους δρόμους, πάρτε μια βαθιά αναπνοή, κλείστε τα μάτια, μετρήστε ως τα 100 και βάλτε μπρος την κριτική σας σκέψη να φιλτράρει και να αναλύσει αυτά που ακούσατε. Δεν θα το μετανιώσετε.

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Με ιδιαίτερη συγκίνηση παρακολούθησα τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης όπου άκουσα ωραία λόγια για τη σημασία του πολιτισμού μας. Βέβαια οταν μιλάμε για Ελληνικό πολιτισμό σκεφτόμαστε κατά κανόνα τα μάρμαρά μας και το παρελθόν. Μόνο που πολιτισμός δεν θα πρέπει να είναι μόνο το παρελθόν.

Με συγκίνηση επίσης , λίγο διαφορετική, άκουσα τις προάλλες ένα φίλο μου να μου λέει με περισσή αγωνία πως ταλαιπωρείται για να μπορεί ο γιός του να παρακολουθήσει πρόγραμμα Ι.Β. και να μπει σε κάποιο πανεπιστήμιο της Αγγλίας γιατί εδώ στα πανεπιστήμια επικρατεί “σχεδόν χαώδης κατάσταση” .

Με ακόμα περισσότερη συγκίνηση άκουσα έναν άλλο φίλο μου πού έμεινε παράλυτος από ένα ατύχημα να μου διηγείται πως ενώ έχει μια πολύ καλή δουλειά και ενώ πήγε σε ένα κέντρο αποκατάστασης στη Νέα Υόρκη και έμαθε να είναι εντελώς αυτάρκης, να οδηγεί και να φροντίζει τον εαυτό του, εν τούτοις περνάει τη ζωή του μεταξύ γραφείου και σπιτιού γιατί τίποτα δεν είναι προσβάσιμο. Ούτε ακόμα και αυτά τα πεζοδρόμια.

Αναρωτιέμαι συχνά γιατί ο πολιτισμός του παρελθόντος μας δεν συνάδει με τον πολιτισμό του παρόντος μας. Κάθε μέρα , κάθε ώρα μετριόμαστε με τον πολιτισμό των μαρμάρων μας και βγαίνουμε όλο και πιο λειψοί.

Καλό Πάσχα σε χορτοφάγους τε και κρεατοφάγους.

Η κουβέντα σ' ένα καφέ της Αστόριας. Μεγάλη Τετάρτη απόγευμα. Που θα κάνουμε Πάσχα, ποιος σουβλίζει, ποιος χασάπης έχει πιο καλό κρέας, το γνωστό δίλημμα αρνάκι η κατσικάκι, μυστικά για μαγειρίτσα και άλλα παρεμφερή που όξυναν την έλλειψη ζωικών πρωτεϊνών ιδιαίτερα στους νηστεύοντας κατά τας πατροπαράδοτες παραδώσεις. Κάπου εκεί πετάγεται ένας απ΄την παρέα, κάθε παρέα έχει έναν, και δηλώνει: “Εμείς είμαστε βετζιτέριανς, θα φάμε σούπα με τόφου και το Πάσχα ένα λόουφ από χορταρικά. Αυτή την Πασχαλινή την κρεατοφαγία τη βρίσκω πολύ αντιχριστιανική. Πως μπορείτε να γιορτάζετε την Ανάσταση σκοτώνοντας και τρώγοντας κάτι που πριν λίγο ζούσε σαν κι εμάς”. Τάδε έφη κι έφυγε εκνευρισμένος χωρίς καν να μας δώσει την ευκαιρία αντιλόγου και συζήτησης. Αλλάξαμε κουβέντα και μερικοί νομίζω αισθάνθηκαν άβολα. Αργότερα, οδηγώντας προς το σπίτι σκεφτόμουν τα λόγια του φίλου μας του “βετζιτέριαν” και εκνευρίστηκα. Δεν με πείραξε που είναι χορτοφάγος. Γούστο του καπέλο του και μπράβο του. Η χορτοφαγία αν γίνεται σωστά μπορεί να είναι ευεργετική στον οργανισμό. Αυτό που με πείραξε είναι αυτό που κάνουν όλοι όσου θέλουν να επιβάλουν τα πιστεύω τους δια της βίας. Γιατί κύριε το να ακολουθείς τη χορτοφαγία και να προσπαθήσεις να μας πείσεις για τα θετικά ατού του τρόπου ζωής με επιχειρήματα επιστημονικά , μελέτες και διαιτητικά πορίσματα είναι θεμιτό και μια ευκαιρία για καλή κουβέντα. Το να χαρακτηρίζεις όμως μία ομάδα ανθρώπων με επίθετα μόνο και μόνο επειδή ακολουθούν την ανθρώπινη φύση, είναι ιδεολογική χρεωκοπία. Στη ζωικό βασίλειο μερικά ζώα είναι χορτοφάγα και μερικά σαρκοφάγα. Ο άνθρωπος είναι σαρκοφάγος. Όποιος έχει πρόβλημα μ΄αυτό μπορεί να γράψει στη φύση, στον Θεό στον Αλλάχ , στο μέγα τέκτονα, η όπου τέλος πάντων πιστεύει. Και όσοι πιστεύουν στην θειότητα του Χριστού και την μεταφυσική πλευρά της βίβλου, ξέρουν πως η κρεατοφαγία δεν είναι αντιχριστιανική καθώς ο ίδιος ο Χριστός έτρωγε ζώα. Το πρόβλημα που έχω είναι με την μερίδα των χορτοφάγων που χρησιμοποιούν βία για να μας πείσουν για την ορθότητα των απόψεων τους. Και η βία δεν είναι μόνο φυσική, είναι και ψυχολογική και λεκτική. Ιδεολογικά χρεοκοπημένες οργανώσεις τύπου PETA* που αντί επιχειρημάτων πετάνε κόκκινες μπογιές σε γουνοφόρες κυρίες δεν προσφέρουν καλές υπηρεσίες στο σκοπό τους. Και ο φίλος με τα περί αντιχριστιανικού Πάσχα κηρύγματα δεν απέχει και πολύ απ τις μεθοδολογίες της PETA. Καλό Πάσχα φίλε με τα χορταράκια σου, Καλό Πάσχα και σε μας του υπόλοιπους με τα κοψιδάκια μας και τα κοκορετσάκια μας. Και του χρόνου.

*People for the ethical treatment of animals

Letter to Barack H. Obama

 

The President of the United States of America

The White House

1600 Pennsylvania Avenue

Washington DC, 20500

 

January 20, 2009

 

Dear Mr. President,

Congratulations. I’m happy to have you as the head of our Union.

At certain cross roads of history individuals with increased capacities and talents can inspire a nation and lead it to the top of the hill. You may be just that individual. Time will tell. I can not imagine any American wishing you ill for that your failure will be our demise.

I voted for you and donated to your campaign despite my reservations. Your record is thin. Your slogan filled speeches although very inspirational were not enough to convince me of your presidential aptitude, but the way you run your campaign was impressive. If you administer in a similar fashion you will do well.

You are a star. There is nothing wrong with it. Personalities who shape our world often have star quality. Use it. When you have to take unpopular measures talk to us and explain why. Most of us will understand.

General Eisenhower, the 34th president of the United States spoke about the danger of a powerful military industry: “In the councils of government, we must guard against the acquisition of unwarranted influence, whether sought or unsought, by the military-industrial complex. The potential for the disastrous rise of misplaced power exists and will persist.” He was ignored. Please guard us against the unwarranted influence of any industrial or corporate complex. I know it is not a simple issue. Campaign financing is the Achilles heel of our democracy but the millions of individual small donors should give you enough strength to face this challenge. And if you do, the small donors will multiply.

The power of capital to augment, creating wealth not only for the capitalists but the community at large has been tried successfully for years. Greed associated with risk taking is like a pain killer. Beneficial in the right doses, fatal in excess. Please check the greed and make sure no company grows “too big to fail”. Make sure though you don’t throw out the baby with the bathwater.

Our policies have at times victimized millions of people. The Cuban embargo did not punish Fidel Castro but his people. The criminal actions of Hamas and the Israeli government have victimized millions of Palestinians. Find a way to break the vicious cycle of death and destruction.

We are the only industrial nation of the western world without some basic health insurance for all its citizens. I hope you correct this disgrace.

I will not hold you to your promises. They were many and made over a campaign that lasted almost two years. I will hold you to three basic elements of your inaugural speech.

 - A nation cannot prosper long when it favors only the prosperous.

 - We reject as false the choice between our safety and our ideals

 - Our power alone cannot protect us, nor does it entitle us to do as we please

If you hold true to these statements with actions, policies and laws I will support you and possibly vote for you again.

Good luck Mr. President, and for your sake and ours, please make us proud.

 

Yours truly,

 

Citizen Solon

 

 

 

Σκόρπιες σκέψεις σχετικά με τα τελευταία γεγονότα

Αυτά που έγιναν δεν είναι πρόβλημα, είναι συμπτώματα άλλων προβλημάτων που χρόνια τώρα τα αγνοούμε γιατί μια χαρά βολευόμαστε κι έτσι.

Προσπαθώ να μάθω τι έγινε αλλά αδυνατώ. Στις ειδήσεις παίρνω μία δόση πληροφορίας
και εννέα δόσεις γνώμης. (κι οι περισσότερες γνώμες χωρίς χωρίς βασικά στοιχεία.)

Το κύριο χαρακτηριστικό των ημερών είναι μία περιρρέουσα απελπισία. Καμία πρόταση. Καμία ελπίδα.

Αν απλοποιήσουμε όλα τα προβλήματα στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή θα καταλήξουμε στον άξονα έλλειψης παιδείας και δικαιοσύνης.

Το Ψωμί Παιδεία Ελευθερία νομίζω πέρασε. Δικαιοσύνη Παιδεία Αξιοκρατία πρέπει να ζητάμε. Καλό ε; Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις ;

Ο υπουργός που υπέβαλε παραίτηση για την θανατηφόρα πράξη ενός αστυνομικού, δεν υπέβαλε παραίτηση για την ανικανότητα χιλιάδων αστυνομικών να τηρήσουν την τάξη. Ίσως τότε γινόταν δεκτή.

Το πλιάτσικο των μαγαζιών είναι απαράδεκτο και καταδικαστέο αλλά γιατί μας ενοχλεί τόσο περισσότερο από τα άλλα πλιάτσικα ; Ζίμενς, Βατοπέδι και άλλα γνωστά και άγνωστα .

Αν οι καταλήψεις των σχολείων ήταν σωστό μέσο για καλλίτερη παιδεία έπρεπε να έχουμε την καλλίτερη παιδεία του κόσμου. Να μασάμε κάτι Χάρβαρντ και να φτύνουμε τα κουκούτσια.

Αν οι πορείες και οι διαδηλώσεις ήταν αποτελεσματικός τρόπος διεκδίκησης μιας καλλίτερης ζωής γιατί η Ελλάδα είναι παράδεισος μόνο γι΄αυτούς που δεν διαδηλώνουν ; Δεν έχω δει διαδηλώσεις εφοριακών για μεγαλύτερες μίζες, η εργολάβων για περισσότερη αδιαφάνεια η ιερατικών για μαθήματα real estate στις ιερατικές σχολές.

Αν όλοι η άνεργοι της Αθήνας κλείσουν το κέντρο με ειρηνικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για μία βδομάδα, το μόνο αποτέλεσμα θα είναι την επόμενη βδομάδα να υπάρχουν 3-4,000 περισσότεροι άνεργοι.

Αν είσαι νέος έχεις σπουδάσει, και τα μάστερ σου έχεις, και όλα, και δεν μπορείς να βρεις δουλειά ούτε πωλητής δε παπουτσίδικο ενώ βλέπεις τον εφοριακό με απολυτήριο γυμνασίου να χτίζει βίλα στο Πόρτο Γερμενό με πισίνα, 2 τζάκια και μυστική έξοδο μην τον πιάσουν με τη γκόμενα, σού ρχεται να βγεις στου δρόμους και να τα κάνεις όλα λίμπα. Μην αφήσεις τίποτα όρθιο. Αυτόν τον νέο πρέπει να τον καταλάβουμε , να τον σεβαστούμε και φυσικά να τον εμποδίσουμε από το να τα κάνει όλα λίμπα.

Και κάτι άλλο, η βίλα του εφοριακού είναι φτιαγμένη με μίζες που κάνουν σοβαρούς ανθρώπους να μην τολμούν να επενδύουν στην Ελλάδα με αποτέλεσμα ο νεαρός πτυχιούχος να μένει στο ράφι. Όλα συνδέονται. Νέε μου έχεις δίκιο αλλά πως να το βρεις.

Ποιος θα πει στους μαθητές ότι την αγνή αγωνιστικότητα τους την έχουν τυλίξει ήδη σε μερικά ψηφοδέλτια ;

Τι κοινό έχει ο διαδηλωτής που κλείνει τον δρόμο χωρίς να σκέφτεται τον μικρο-μαγαζάτορα που θα πάει σπίτι άφραγκος η την μάνα που θα κάνει μια ώρα παραπάνω να πάει στη δουλειά της, με τον μαλάκα που ανάβει πούρο δίπλα σου την ώρα που τρως και δεν μπορείς να χαρείς το φαγητό σου η τον άλλο που παρκάρει στη διάβαση αναπήρων και δεν μπορεί ο ανάπηρος να περάσει απέναντι ; To “ εμείς για την πάρτη μας και στ'αρχίδια μας οι άλλοι. “

Μπορεί να διαγραφεί ο Κούγιας απ τον Δικηγορικό Σύλλογο για κάτι που είπε ; (και όχι για κάτι που έκανε )

Η ΕΛ.ΑΣ έχει πολλά προβλήματα. Κυρίως σύγχρονης εκπαίδευσης . Μια συνέπεια είναι η άσκοπη και ανεξέλεγκτη χρήση όπλων. Είναι τραγικός ο θάνατος του Αλέξη και αν το σπάσιμο μερικών μαγαζιών κάνει την αστυνομία να αλλάξει τακτική εγώ θα ήμουν στο αεροπλάνο καθ οδόν προς το Βενιζέλος με σφεντόνα ανά χείρας. Τι είναι να σπάσουμε 200-300 μαγαζιά αν αυτό αλλάξει τα πράγματα και σωθούν δεκάδες ζωές από αστυνομο-σφαίρες. Έλα όμως πού δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Διαχωρισμός κράτους εκκλησίας, διαχωρισμός θρησκείας εκκλησίας, διαχωρισμός κράτους παιδείας, διαχωρισμός παιδείας κομμάτων, διαχωρισμός μαθητών κουκουλοφόρων, διαχωρισμός ΑΕΚ ορίτζιναλ. Θα ανοίξω κόμμα διαχωριστών.

Πιστεύω ακράδαντα στις μαζικές κινητοποιήσεις και στις αποχές. Ας κάνουμε αποχή διαμαρτυρίας απ τις μίζες. Ούτε μία μίζα σε εφοριακό, ούτε ένα φακελάκι σε γιατρό. Αλλά βλέπεις το σύστημα μας βολεύει. Μα 3-4,000 ευρώ στον πολεοδόμο φτιάνεις έναν παραπάνω όροφο να βολευτεί και ο κόρη που παντρεύεται. Με δυο-τρία κατοστάρικα εκτελωνίζεις τις Κινέζικες μπλούζες σαν μακό Ιρλανδίας. Μας βολεύει το σύστημα.

Αυτά που έγιναν δεν είναι πρόβλημα, είναι συμπτώματα άλλων προβλημάτων που χρόνια τώρα τα αγνοούμε γιατί μια χαρά βολευόμαστε κι έτσι.


Πολλά είπα , καληνύχτα Κεμάλ.

ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ

Εννέα το πρωί, οδηγώ προς τον Πειραιά. Πάω στη τράπεζα. Στο ραδιόφωνο ακούω ότι συνεχίζεται η απεργία στη Τράπεζα της Ελλάδος και υπάρχει έλλειψη μετρητών. Ανησυχώ αν θα έχει η τράπεζα μετρητά. Φεύγω ταξίδι και τα χρειάζομαι. Βρέχει καταρρακτωδώς και έχει κίνηση. Ανησυχώ. Θα προλάβω την Τράπεζα ; Θα έχει μετρητά ; Κάτω από τον ανισόπεδο κόμβο του Καραΐσκάκη βλέπω δύο άστεγους ξαπλωμένους. Σε δύο δεντράκια τεντωμένο ένα σκοινί και πάνω του απλωμένα μερικά ρούχα. Όχι για στεγνώσουν αλλά για να πλυθούν. Ο ένας άστεγος διαβάζει κάτι σαν παλιό βιβλίο, ο άλλος κοιτάει στο κενό σαν να ρεμβάζει. Κανένας τους δεν φαίνεται να ανησυχεί.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Μέγας σάλος ξεσηκώθηκε με τη επαίσχυντη αφίσα, διαφημιστική μιας έκθεσης ενός Σλαβομακεδόνα καλλιτέχνη όπου ένα από τα εκθέματα παρουσιάζει την Ελληνική σημαία με αγκυλωτό αντί κανονικό σταυρό.
Με ενόχλησε η αφίσα ? Ναι πάρα πολύ.
Υπάρχει σκοπιμότητα δεδομένης της χρονικής συγκυρίας ? Ο καλλιτέχνης λέει όχι – ίσως να υπάρχει αυτό δεν το ξέρουμε.
Είχε δικαίωμα να διαμαρτυρηθεί η Ελληνική κυβέρνηση για αυτή την αφίσα ? Όχι. Όσο ενοχλητική και να είναι αυτή η απεικόνιση δεν παύει να είναι μια προσωπική γνώμη. Ατυχής, λαθεμένη και για πολλούς επαίσχυντη δεν παύει όμως να είναι μια γνώμη, μία έκφραση και αυτή πρέπει να προστατεύεται.

Το να είσαι ελεύθερος να εκφράζεις τη γνώμη σου που ενίοτε μπορεί και να ενοχλεί, έχει σαν τίμημα να υπομένεις γνώμες και εκφράσεις άλλων που ενίοτε μπορεί να σε ενοχλούν.

ΑΝΩΝΥΜΑ ΚΑΙ ΕΠΩΔΥΝΑ

Πολύς λόγος γίνεται τώρα τελευταία περί ανωνυμίας στο διαδίκτυο, περί δυνατότητας ελέγχου της ταυτότητας των bloggers ,των σχολιαστών κλπ. Σαν blogger λοιπόν κι εγώ (έστω και όχι πολύ τακτικός) λέω να εκφράσω τις θέσεις μου ώστε οι χιλιάδες των επισκεπτών (τς τς) να ξέρουν τη φιλοσοφία αυτού του χώρου.
Κατ αρχήν το ερώτημα που τίθεται είναι αν το blog είναι ιδιωτικός χώρος, αν είναι δημόσιος χώρος και τι κανόνες τον διέπουν η πρέπει να το διέπουν.
Νομίζω ότι ο κυριότερος κανόνας είναι ότι οι κανόνες δεν είναι ομοιόμορφοι.Ο κάθε blogger μπορεί να χρησιμοποιήσει διαδικτυακά εργαλεία που θα δώσουν και τον ανάλογο χαρακτήρα στο blog του. Μπορεί πχ. Να επιτρέπει επισκέψεις μόνο από προ-εγκεκριμένους χρήστες (χρήστες του διαδικτύου εννοώ ) η επισκέψεις μόνο κατόπιν πρόσκλησης . Κάτι σαν το σπίτι μας δηλαδή που ελέγχουμε αυστηρά ποιος μπαίνει. Η μπορεί να αφήνουμε να μπαίνει όποιος θέλει αλλά να ελέγχουμε τι λέει είτε με διαγραφή σχολίων είτε με προ-έγκριση (moderation) . Κάτι δηλαδή σαν ένα μπαρ που ο ιδιοκτήτης αφήνει τον κόσμο να μπει ελεύθερα αλλά αν κάποιος κάνει φασαρία, η ασχημονεί , η βρίζει να του δείχνει ευγενικά την πόρτα (δηλαδή να τον πετάει έξω). Τέλος μπορεί κάποιος να αφήσει το blog του τελείως ελεύθερο, μπάστε σκύλοι αλέστε που λένε και ότι ήθελε προκύψει. Το τελευταίο είναι λίγο παρακινδυνευμένο καθώς αν δημοσιευτεί κάτι το επιλήψιμο και δεν το διαγράψει, τη στιγμή που υπάρχει η δυνατότητα μπορεί ο blogger να θεωρηθεί συνυπεύθυνος ακόμα και νομικά. Η δική μου επιλογή είναι το στυλ ανοιχτού μπαρ.
Αυτό που με βρίσκει κάθετα αντίθετο είναι η απόπειρα κατάργησης η ελέγχου της ανωνυμίας. Η ανωνυμία (η ψευδωνυμία) είναι βασικό στοιχείο του διαδικτύου. Το πρόβλημα δεν είναι η ανωνυμία αλλά η διαχείριση αυτής. Αν κάποιος χρησιμοποιεί την ανωνυμία σαν κάλυμμα για παράνομες δραστηριότητες (συκοφαντίες, απειλές) τότε θα πρέπει να ξεσκεπαστεί η ανωνυμία του και να υποστεί τα δέοντα. Οι περισσότερες χώρες διαθέτουν τα κατάλληλα θεσμικά πλαίσια. Αλλά το να καταργηθεί η να περιοριστεί η ανωνυμία λόγω μερικών ατασθαλιών, είναι σαν να ζητάμε την κατάργηση της αποκριάτικης μάσκας επειδή μερικές φορές χρησιμοποιήθηκαν μάσκες σε ληστείες τραπεζών.
Το ότι ντε και καλά πρέπει κανείς πριν εκφράσει τη γνώμη του να δηλώσει όνομα , διεύθυνση και στοιχεία ταυτότητας είναι επικίνδυνο και σκοταδιστικό. Όλοι κατανοούμε ότι είναι πολύ δύσκολο για μια υπάλληλο του πενταγώνου να καταφερθεί επώνυμα εναντίον του πολέμου του Ιράκ, η για έναν ταμία της τράπεζας να εκφράσει την αντίθεση του σε μια απεργία όταν ο διευθυντής του είναι στέλεχος την συνδικαλιστικής οργάνωσης.
Το διαδίκτυο είναι ένα Hyde Park όπου ο καθείς ανεβαίνει στο κασόνι του (blog) και λέει ότι του κατεβάσει η κούτρα του. Προσοχή όμως, όσο ελεύθεροι είμαστε στο δικό μας blog τόσο πρέπει να σεβόμαστε την ελευθερία των υπόλοιπων blogger να εκφραστούν ελεύθερα και να διαγράφουν σχόλιά μας από το δικό τους blog. Η βασική αρχή της ελεύθερης έκφρασης είναι ότι για να μπορούμε να εκφραζόμαστε ελεύθερα έστω κι αν αυτό ενοχλεί μερικούς, έχει σαν τίμημα το να ανεχόμαστε τις εκφράσεις των άλλων έστω αν και μερικές φορές αυτές μας ενοχλούν. Κάθε blogger στο blog του έχει το ελεύθερο του εκφράζεσθαι και του διαγράφειν.

ΕΠΙΘΥΜΗΤΟ / ΕΦΙΚΤΟ

Μία σημαντική αρχή των επιτυχημένων διαπραγματεύσεων είναι να έχει κανείς στόχους εφικτούς και να μην παρασύρεται από το συναίσθημα της επιθυμίας. Σίγουρα όλοι θα θέλαμε να αμειβόμαστε με 30,000 ευρώ τον μήνα αλλά όταν διαπραγματευόμαστε μία θέση γραμματέως που συνήθως αμείβεται με 800-1000 ευρώ άντε να ζητήσουμε 1100 η 1200. Αν ζητήσουμε όμως 30,000 ξέρουμε εκ των προτέρων ότι η αίτηση μας θα πάρει την άγουσα προς τον κάλαθο των αχρήστων. Καταλαβαίνω την επιθυμία πολλών να μην περιλαμβάνει η γειτονική ΠΓΔΜ το συνθετικό Μακεδονία. Με 17 χρόνια όμως παγιωμένης χρήσης διεθνώς του ονόματος “Μακεδονία” και με αναγνώριση από 120 και πλέον χώρες με το όνομα “Δημοκρατία της Μακεδονίας” είναι ηλίου φαεινότερον ότι αυτό είναι από ανέφικτο έως και ουτοπιστικό. Ας ελπίσουμε ότι θα γίνει αντιληπτό τοις πάσι ότι η μόνη πιθανότητα επιτυχίας είναι να στοχεύσουμε στο εφικτό και όχι στο επιθυμητό.

I'M BACK

Μετά από πολύμηνη απουσία επανέρχομαι στο Blog μου. Ο κύριος λόγος της απουσίας μου είναι έλλειψη χρόνου. Τα κείμενα και τα πολλαπλά “χτενίσματα” παίρνουν αρκετό χρόνο. Αποφάσισα λοιπόν να επισκέπτομαι το ιστολόγιο μου τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα έστω και αν το κείμενο είναι μία απλή σκέψη που χωράει σε 2-3 αράδες η μία παράγραφο. Συνεχίζουμε.

ΚΑΜΕΡΕΣ ?

Πολύς λόγος γίνεται και πάλι αυτές τις μέρες για τς κάμερες, τον τρόπο που χρησιμοποιούνται από τις αστυνομικές αρχές, το νομικό πλαίσιο και άλλα παρεμφερή. Είχαμε μάλιστα και παραιτήσεις από την αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων λόγω μαγνητοσκόπησης των εκδηλώσεων του Πολυτεχνείου. Νομίζω πως κάποιος πρέπει να μιλήσει σε όλους τους εμπλεκόμενους για το αυγό του Κολόμβου. Μερικές φορές οι λύσεις πολύπλοκων προβλημάτων μπορεί να είναι απλές. Το να υπάρχει ένα σύστημα παρακολούθησης των δημόσιων χώρων που να επιτρέπει στην αστυνομία να ταυτοποιεί άτομα που προβαίνουν σε παράνομες πράξεις είναι κάτι θεμιτό και δεκτό από όλους εκτός βέβαια αυτών που παρανομούν. Το να παρακολουθούνται όμως εκατομμύρια πολίτες με το σκοπό ταυτοποίησης μερικών ενεργούντων λάθρα είναι ένα τίμημα που πολλοί, σωστά κατά τη γνώμη μου , αρνούνται να καταβάλουν. Αν όμως ο μηχανισμός αυτός βιντεοσκόπησης παρακολουθούσε εκ των υστέρων και όχι εκ των προτέρων, τότε νομίζω ότι δεν θα υπήρχε καμία αντίδραση. Συγκεκριμένα, υπάρχει η τεχνολογία οι κάμερες αυτές να βιντεοσκοπούν όλη την πόλη και να κρατούν τις εικόνες για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Ας πούμε δύο, τριών τεσσάρων το πολύ ωρών. Οι εικόνες καταγράφονται και σβήνονται μετά από λίγες ώρες αυτομάτως χωρίς να επεμβαίνει ανθρώπινο μάτι. Αν ο μη γένοιτο (και δυστυχώς γίνεται συχνά) λάβει χώρα κάτι τι νομικά επιλήψιμο, μία ληστεία, μία απαγωγή παιδιού, μία βομβιστική επίθεση, έστω και ένα πολύνεκρο αυτοκινητιστικό δυστύχημα, να μπορεί με διαταγή εισαγγελέα η αστυνομία να επεμβαίνει στο σύστημα και να παίρνει τις εικόνες από το χώρο και τον χρόνο της παράνομης πράξης προς ταυτοποίηση των δραστών. Οι δε υπόλοιποι πολίτες που μαγνητοσκοπήθηκαν την ίδια στιγμή σε άλλα σημεία της πόλης να ξέρουν ότι σε λίγες ώρες οι εικόνα τους θα έχει σβηστεί. Ο σκεπτικιστής βέβαια θα μου πει, ωραία τα λες αλλά που ξέρω εγώ αν θα λειτουργήσει έτσι το σύστημα και ότι οι αστυνομικές αρχές δεν θα παραβιάσουν τους κανόνες. Η απάντηση είναι ότι θα υπάρξει ένα νομικό πλαίσιο και το σύστημα θα εποπτεύεται από δικαστικές αρχές που θα εγγυηθούν την σωστή μεταχείρισή του. Τώρα αν δεν έχουμε εμπιστοσύνη στις θεσμικές δικαστικές αρχές, ε τότε έχουμε ένα πρόβλημα πολύ πιο σοβαρό και πιο σημαντικό από την ύπαρξη η όχι “καμερών” .

ΜΑΣ ΚΑΙΝΕ Η ΚΑΙΓΟΜΑΣΤΕ ??

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία, βασίζεται στην εξής απλή αρχή:

Οι βουλευτές εκλέγονται από μάς και μας αντιπροσωπεύουν στο κοινοβούλιο, γιατί πρακτικοί λόγοι δεν επιτρέπουν επτά εκατομμύρια πολίτες να μαζευόμαστε σε έναν χώρο και να αποφασίζουμε από κοινού. Οι αντιπρόσωποι μας, λοιπόν, μεταφέρουν στο κοινοβούλιο τις δικές μας ανάγκες και βουλές, και νομοθετούν σύμφωνα με αυτές. Αυτό είναι η νομοθετική εξουσία. Μετά, η εκτελεστική εξουσία (το λεγόμενο κράτος) αναλαμβάνει να εκτελέσει τις επιθυμίες μας έτσι όπως έχουν εκφρασθεί από τους νόμους που οι αντιπρόσωποι μας ψήφισαν. Όσοι κάνουν του κεφαλιού τους και δεν ακολουθούν τους νόμους μας, οδηγούνται στη δικαστική εξουσία για τα περαιτέρω. Η δικαστική εξουσία ασχολείται και με αυτούς που τσακώνονται μεταξύ τους, γιατί εμείς, μέσω των αντιπροσώπων μας, έχουμε νομοθετήσει να μη λύνουμε τις διαφορές μας με μονομαχίες όπως παλιά.

Και ερωτώ, πόσοι από μάς, που φωνάζουμε και ωρυόμαστε για την ανεπάρκεια των μέτρων, έχουμε πιέσει τους αντιπροσώπους μας να νομοθετήσουν μέτρα πυρασφάλειας; Πόσες υπογραφές έχουμε μαζέψει; Πόσες τοπικές συγκεντρώσεις έχουμε κάνει ; Και αν τα έχουμε κάνει αυτά και αυτοί έκαναν του κεφαλιού τους, γιατί ξαναψηφίσαμε αντιπροσώπους που δεν ακολούθησαν τις βουλές μας; Κι αν τις ακολούθησαν, και αν έχουμε το νομοθετικό πλαίσιο που πρέπει, γιατί δεν έχουμε σύρει στα δικαστήρια αυτούς που δεν έχουν εκτελέσει τη βούλησή μας ;

- Έχουμε ζητήσει από τους αντιπροσώπους μας εγγράφως και ενυπογράφως να γίνουν υποχρεωτικές αντιπυρικές λωρίδες;

- Έχουμε ζητήσει εγγράφως και ενυπογράφως αρκετά μέσα δασοπυρόσβεσης;

- Έχουμε ζητήσει άρρηκτο δίκτυο πυροσβεστικών κρουνών;

- Έχουμε ζητήσει να θεσπισθεί στα σχολεία σχετική διαπαιδαγώγηση;

- Έχουμε κάνει εμείς, σε τοπικό επίπεδο, όλα όσα προβλέπουν οι κανόνες δασοπροστασίας;

Τα διάφορα συμφέροντα κάνουν τη δουλειά τους, εμείς κάνουμε τη δική μας;

Αν όχι , ζήτω που καήκαμε.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

“Η Αμαλία έφυγε από κοντά μας σήμερα τα ξημερώματα. Έφυγε ήρεμα, με μια πνοή. Οι γιατροί της και οι δικοί της άνθρωποι που ήταν συνεχώς δίπλα της φρόντισαν να μην υποφέρει καθόλου. Γνωρίζουμε καλά πόσο το ενδιαφέρον και η αγάπη που της δείξατε το τελευταίο διάστημα μέσα από τα μηνύματά σας, της δίνανε απέραντη χαρά και δύναμη για να αντέξει τις δύσκολες τελευταίες μέρες της.”
Με αυτά τα απλά λόγια της κοινωνικής λειτουργού κυρίας Φρόσως Χατζάκη, πληροφορήθηκε η μεγάλη κοινωνία της μπλογκόσφαιρας το πέρασμα στην αντίπερα όχθη της αγαπημένης μας Αμαλίας. Της Αμαλίας Καλυβίνου.
Η Αμαλία ταλαιπωρήθηκε πολύ από μικρό παιδί. Όπως μας λέει η ίδια στο Blog της υπέφερε από πόνους ενός όγκου που μετεξελίχθηκε σε μεταστατικό καρκίνο. Σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενα της για πολλά χρόνια διάφοροι γιατροί που τους κατονομάζει δεν διέγνωσαν τον όγκο και χαρακτήρισαν την κατάσταση της ιδιοπάθεια. Αν η σωστή και έγκαιρη διάγνωση είχε σαν αποτέλεσμα να ζει σήμερα αποθεραπευμένη η Αμαλία είναι κάτι που δεν το ξέρουμε ούτε πρόκειται ποτέ να το μάθουμε με σιγουριά. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι μέσα από αυτή την ανηφορική διαδικασία η Αμαλία γνώρισε από πρώτο χέρι όλα τα προβλήματα και τα τρωτά του συστήματος. Και αντί απλά να τα υποφέρει, αποφάσισε να τα ιστορίσει και να τα καταγγείλει δημόσια και επώνυμα στο ιστολόγιο της. Μια μαρτυρία, μια καταγραφή του πόνου, μια νιφάδα χιονιού που έμελλε να γίνει χιονοστιβάδα.
Μια χιονοστιβάδα που αν δεν την προσέξουμε μπορεί να τα πάρει όλα σβάρνα και μπορεί να πέσει επί δικαίων και αδίκων. Κάτι που δεν ήθελε η Αμαλία καθώς φρόντισε να αναφερθεί εκτεταμένα και στους γιατρούς που στάθηκαν Ιπποκρατικά δίπλα της.
Το πρόβλημα κατά τη γνώμη μου δεν είναι ιατρικό. Η Αμαλία θα μπορούσε να είχε υποφέρει το ίδιο σαν αποτέλεσμα αμέλειας ενός ασυνείδητου εργολάβου που έβαλε σκάρτο σκυρόδεμα στην πολυκατοικία ή ενός επιπόλαιου οδηγού που κατέβαινε την Συγγρού με 200 κι έπεσε πάνω σε ανύποπτους στο πεζοδρόμιο. Ο κοινός παρονομαστής στην αμέλεια, πολλές φορές εγκληματική, είναι ότι δεν λειτουργεί σωστά ο θεσμός της δικαιοσύνης. Είμαστε ατελή όντα. Πάντα θα υπάρχουν οι επιπόλαιοι και αμελείς. Ο φόβος όμως της παραδειγματικής τιμωρίας μας κάνει πολύ πιο προσεκτικούς.
Ας ελπίσουμε ότι ο αγώνας της Αμαλίας θα βοηθήσει να γίνει κάτι ‘Για να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας’ Όχι μόνο στα νοσοκομεία αλλά σ’όλόκληρη την κοινωνία.
Αντίο Αμαλία, έκανες πολλά, αγωνίστηκες, πάλεψες. Και πιότερη τιμή σου πρέπει γιατί προέβλεψες η μάλλον ήξερες πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος.

Θα ναυαγήσουμε ;

Η κουβέντα, μαζί με φραπεδάκι, τσιγαράκι και τα άλλα απαραίτητα έφθασε αναπόφευκτα και στο πρόσφατο ναυάγιο του κρουαζιερόπλοιου Sea Diamond.

Προσπαθούσα με λογικά, κατά τη γνώμη μου, επιχειρήματα να εξηγήσω στους παρακαθήμενους ότι για μία εταιρεία κρουαζιέρας η ζημιά από μία βύθιση είναι τεράστια και εξέφραζα αμφιβολίες για την θεωρία ότι το πλοίο “το βύθισαν” επίτηδες.

- Μα δεν ήταν το πλοία ασφαλισμένο; με ρωτάει ο Παύλος

- Φυσικά ήταν, απαντώ

- Ε, και που ξέρεις εσύ ότι το πλοίο δεν ήταν σαπάκι και η ασφάλεια διπλάσια της αξίας του;

- Δεν το ξέρω αλλά…

- Άρα έχω δίκιο, το βύθισαν! με διακόπτει με το μειδίαμα του θριαμβευτή.

Θεώρησα ανώφελο να συνεχίσω την κουβέντα και τους ρώτησα ποιος έχει δει τους 300 έτσι να αλλάξουμε θέμα.

Στο δρόμο προς το σπίτι σκεφτόμουν το συλλογισμό του Παύλου. ΄΄Και που ξέρεις ότι δεν. . . άρα …΄΄ Αυτό που το ακούμε συχνά . “Και που ξέρω εγώ πως . . .’’ . Μια τεράστια παγίδα γιατί το να αποδείξει κανείς ότι δεν έγινε κάτι είναι από δύσκολο έως αδύνατο. Αυτό εκμεταλλεύονται και οι διάφοροι δημόσιο λόγο έχοντες. Διατυπώνουν μία θεωρία-κατηγορία χωρίς βάση και στοιχεία, και πρέπει ο κατηγορούμενος να αποδείξει ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο αλλά τώρα τελευταία με την άνθηση των τηλεπαραθύρων και των πανειδημόνων δημοσιογράφων έχει φθάσει σε επίπεδα επικίνδυνα. Κάθε άσχετος, κάθε πικραμένος που έχει δημόσιο λόγο μπορεί αβασάνιστα να κατηγορήσει οποιονδήποτε όχι βάσει στοιχείων αλλά βάσει υποψίας “και που ξέρω εγώ ότι δεν …”, να μεταφέρει την υποψία στην κοινή γνώμη και άντε μετά να αποδείξεις ότι ο γάιδαρος δεν πετάει.

Αλίμονο στην κοινωνία που το τεκμήριο της αθωότητας περιορίζεται μόνο στις δικαστικές αίθουσες, ενώ σε κάθε άλλο επίπεδο κυριαρχεί το τεκμήριο της αβάσιμης υποψίας , του “ και που ξέρω εγώ πως δεν….”

Αλίμονο στη κοινωνία που μπορεί ο καθείς αβασάνιστα και ατιμώρητα να διατυπώσει
δημόσια αβάσιμες κατηγορίες μεταφέροντας το βάρος της απόδειξης στον κατηγορούμενο.

Αλίμονο στην κοινωνία που οι έχοντες δημόσιο λόγο δεν είναι υπόλογοι του λόγου τους.

Φοβάμαι πως μια τέτοια κοινωνία οδεύει προς ναυάγιο. ¨Ενα ναυάγιο με αποτελέσματα πολύ πιο οδυνηρά από μερικούς λαδολεκέδες στα βράχια μιας καλντέρας.

Ισοτιμία Δολλαρίου Ευρώ

Η σκηνή στο Macy’s που πήγα τις προάλλες να αλλάξω μία μπλούζα. Τώρα τελευταία οι κατασκευαστές μίκρυναν τα μεγέθη. Μεγέθη που μου έκαναν τώρα είναι στενά.

Καθώς λοιπόν κατευθύνομαι προς το ταμείο ακούω Ελληνικά. Από συνήθειο κοντοστέκομαι και στήνω αυτί. Πάντα στις μη Ελληνόφωνες χώρες άμα ακούσεις τη γλώσσα σου στήνεις αυτί. Κανόνας.

Δύο κυρίες. Μαλλί ξανθό, η μία με εμφανείς σκούρες ρίζες.

- Ωραία μπλούζα πόσο κάνει?

- Πενηνταεννιά δολλάρια

- Και σε ευρώ?

(η άλλη βγάζει το κινητό της και με τον αντίχειρα πατάει νούμερα .Στην αρχή νόμισα πως παίρνει κάποιον τηλέφωνο να ρωτήσει. Μετά κατάλαβα πως το κινητό είχε claculator).

- σαρανταπέντε ευρώ

- αποκλείεται (με ύφος πλέριο σιγουριάς και αυτοπεποίθησης)

- ε μα. . .διαίρεσα με ένα κόμμα τρία. Έτσι με είπε ο Παύλος (άτσα Σαλονικιές οι κυρίες)

- κάποιο λάθος θα κάνεις.

- Λες να με είπε να το πολλαπλασιάσω ?

- Ξερω γω. . . ίσως

(ξαναβγαίνει το κινητό. Ο αντίχειρας αγγίζει τα όρια του στραμπουλίγματος)

- Εβδομηνταοκτώ περίπου

- ε ναι για. Πιο σωστό ακούγεται. Δηλαδή και πάλι τζάμπα, αλλά. . .

θα πάρω τρεις.

- στο ίδιο χρώμα?

- έρχεται και σε άλλο?

- Μις μις – δις μπλούζ κάμς ιν αδερ κόλορς ?

(η πωλήτρια τους πληροφορεί ότι εκτός από το άσπρο που κρατά στο χέρι της βγαίνει και σε μπλε και σε καφέ

- οκέι αι γουιλ τέικ θρί

- Which colour?

- Ολ – ολ κολορς

- Three of each?

- Γιές

(Η πωλήτρια κατευθύνεται προς την αποθήκη κι εγώ προ το ταμείο,

με τη σκέψη να με βασανίζει. Αν έκανε σωστά τον λογαριασμό, πόσες

μπλούζες θά παιρνε?)

Εκτελεστικές σκέψεις περί στρουθοκαμηλισμού

Γιατί απαγχονίστηκε ο Σαντάμ;

Εύκολο.

- Γιατί είναι υπεύθυνος για την θανάτωση χιλιάδων αθώων Ιρακινών.

Μπίιιιιιιιπ – Λάθος.

Κι άλλοι είναι υπεύθυνοι για το θάνατο χιλιάδων αθώων Ιρακινών αλλά δεν εκτελούνται. Ούτε καν κατηγορούνται.

Ο Σαντάμ Χουσέιν εκτελέστηκε γιατί έχασε. Γιατί αν κέρδιζε άλλοι θα φορούσαν τώρα θηλειές. Πανάρχαιο το αξίωμα. Ουαί τοις ηττημένοις.

Το βίντεο το είδαμε όλοι , το καλό, το επίσημο. Ο Σαντάμ ήρεμος, σαν έτοιμος απο καιρό. Τού πέρασαν την θηλειά , νομίζεις και του δέναν την γραβάτα για ένα επίσημο γεύμα. Η μόνη παραφωνία οι δήμιοι. Με πολιτικά ρούχα και κουκούλες θύμιζαν τούς άλλους. Τους κακούς. Μπέρδεμα.

Μετά ήρθε και το άλλο βίντεο το ανεπίσημο, το αμοντάριστο, το αρετουσάριστο. Εκεί είδαμε κι ακούσαμε άλλα πράματα. Βρισιές , κραυγές, προσευχές. Η εκδίκηση κατάφορη, σε όλο της το μεγαλείο.

Και την επαύριο οι αντιδράσεις.

- Φρίκη τι πράγματα ειν΄αυτά. Δεν πρέπει να τα δείχνει η τηλεόραση.

(Αν δεν το έδειχνε είναι σα να μην έγινε.)

- Γίναμε μάρτυρες μιάς βάρβαρης εκτέλεσης.

(Σε αντίθεση με τις πολιτισμένες εκτελέσεις που γίνονται στον υπόλοιπο κόσμο)

Αυτά μας πειράξανε. Πως η εκτέλεση έγινε δημόσια (Τηλεόραση , ο νέος δήμος)

Και πως έγινε βάρβαρα (Βιντεο-κινητό ο νέος μάρτυρας)

Και τι είναι πολιτισμένη εκτέλεση ;

- Να, σε θάλαμο αερίων. . . . .

Α ναι, που κόβει τον αέρα και ο μελλοθάνατος αγωνίζεται να βρει τις τελευταίες σταγόνες οξυγόνου, ρουφόντας κενο, το κενό του αέρα που γδέρνει το λαρύγγι με ασφυξία. . . . .

- Η σε ηλεκτρική καρέκλα. …

Εκεί που ο τελευταίος ήχος που ακόυει ο μελλοθάνατος είναι το τσιρτσίρισμα τον χιλίαδων βάτ που διαπερνούν το κορμί του . . . .

- Η με τον ορό θανάτου. ..

Ναι, όντως , έχει γίνει πολύ δημοοφιλής τώρα τελευταία, ο πιο πολιτισμένος τρόπος εκτέλεσης. (Αλήθεια απολυμένουν τη βελόνα πριν το θανάτιο τρύπημα;)

- Κι αν γινόταν χωρίς βιντεοσκόπηση . . . . .

Ναι στα κρυφά, όπως έγιναν οι χιλιάδες άλλες εκτελέσεις του 2006, τότε όλα θα ήταν καλά κι όλλα θα ήταν ωραία. Ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Και τώρα όλοι ξεσηκωμένοι. Όχι άλλες βάρβαρες δημόσιες μεσαιωνικές εκτελέσεις. (Αν είναι πολιτισμένες, σύγχρονες και κρυφές δεν πειράζει. Είπαμε, κάτι που δεν βλέπουμε δεν μας ενοχλεί.)

Ε όχι λοιπόν. Διφωνώ. Ναι . Ναι στις δημόσιες και βάρβαρες εκτελέσεις. Όλλες στη φόρα. Όλλες στην TV. Να τις δούμε. Στο σπίτι μας. Στο σαλόνι μας. Ναι. Να δούμε το ματωμένο ασώματο κεφάλι του σαουδάραβα που παραβίασε το κοράνι, να πέφτει με κρότο στην λεκάνη του δημίου την ώρα που εμείς βάζουμε λίγη ακόμα σάλτσα στα μακαρόνια μας. Ν’ ακούσουμε τον μεταθανάτιο ρόγχο του κινέζου που είχε τρία γραμμάρια χασίσι στην τσέπη του, και να δούμε τα θωλά άψυχα μάτια του καθώς τσεκάρουμε τα αποτελέσματα στην αθλητική εφημερίδα.

Όλες οι εκτελέσεις, πολιτισμένες τε και βάρβαρες, δημόσιες. Πόσες; Επίσημα πέρσυ 2,148 εκτελέσεις. Στην πραγματικότητα σύμφωνα με την Ελέυθεροτυπία 8,000-10,000 .

Γύρω στις 20-30 την ημέρα. Να τις βλέπουμε όλες. Μία την ώρα. Σε όλα τα κανάλια.

Και όχι μόνο τις εκτελέσεις . Όλα να τα βλέπουμε. Και τα φέρετρα των Αμερικανών που γυρνούν σημαιοσκέπαστα απ΄το Ιράκ και αλλού. Και τα φέρετρα απο σανίδες των Ιρακινών. Και τα σκορπισμένα μέλη των ανύποπτων ισραηλιτών και παλαιστινίων. Να πιτσιλίσει το αίμα το φακό να το δούμε έτσι μπροστά μας, δίπλα μας. Να σοκαριστοούμε. Να ταρακουνιθούμε. Κι ίσως, που ξέρεις, αυτό το ταρακούνημα μπορεί να μας βοηθήσει να βγάλουμε το κεφάλι μας απ την άμμο.

ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

Πέρασε η χρονιά, μπήκε η καινούργια. Καλή χρονιά, χρόνια πολλά σε όλλους.

Τό κανε το ΤΙΜΕ, τό καναν ΤΑ ΝΕΑ, τό καναν όλοι οι σοβαροί δημοσιογραφικοί οργανισμοί , ε να το κάνουμε και μείς . Να ανακηρύξουμε Πρόσωπο της χρονιάς.

Μετά απο πολλές διαβουλεύσεις με τους συμβούλους μας και μετα απο ώριμη σκέψη καταλήξαμε πως το πρόσωπο της χρονιάς είναι η Παιδεία στην Ελλάδα (η μάλλον η έλλειψη αυτής). Κάτι το άρθρο 16, κάτι οι μακριές σε διάρκεια απεργίες των δασκάλων, κάτι οι καταλήψεις, έκαναν την Παιδεία πρωταγωνίστρια του 2006.

Η Παιδεία, αποτέλεσμα καλής και σωστής εκπαίδευσης φαίνεται να ασθενεί. Εμείς οι απο μακρυά παρατηρούντες είμαστε μπερδεμένοι. Βλέπουμε τις ‘προοδευτικές’ δυνάμεις να υποστηρίζουν την κατεστημένη κατάσταση και ‘συντηρητικές’ δυνάμεις να προωθούν αλλαγές. Βλέπουμε εκατομμύρια δολλαρίων και ευρώ να δωρίζονται απο πλούσιους Έλληνες σε ξένα εκπαιδευτικά ιδρύματα και να απαγορέυονται συνταγματικά παρόμοια ιδρύματα να λειτουργήσουν στην Ελλάδα. Και στις πιο κάτω βαθμίδες ακόμα χειρότερα. Δημοτικά Γυμνάσια και Λύκεια όπου σχολικές θεατρικές αίθουσες, σχολικές ορχήστρες, σχολικές βιβλιοθήκες, διδασκαλία βασει πολυμέσων, ακούγονται σαν ιδέες εξωγήινων. Υπάρχουν δάσκαλοι που δεν έχουν κάν πρόσβαση στο διαδίκτυο. Αν είναι δυνατόν.
Και το αποτέλεσμα, 40 τοις εκατό των αποφοίτων λυκείου να μήν ‘πιάσουν’ τη βάση, να μήν έχουν δηλαδή τις βασικές γνώσεις για να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Η ελλειπής εκπαίδευση γεννά έλλειψη Παιδείας. Η έλλειψη παιδείας είναι η ρίζα πολλών ‘κακών ’ της καθημερινής ζωής μας. Απ' τον δημόσιο υπάλληλο που σε αγνοεί μιλώντας στο τηλέφωνο με τη γκόμενα ώς τον μεγαλοπιασμένο λεφτά που ανάβει την πουράκλα του δίπλα σου την ώρα που προσπαθείς να απολαύσεις το φαγητό σου.

Τώρα βέβαια υπάρχει ένα τεχνικό πρόβλημα. Η Παιδεία δεν είναι πρόσωπο. Και πως ένα μη πρόσωπο είναι πρόσωπο της χρονιάς ; Σωστό. Ίσως όμως είναι καλή ιδέα να την πρoσωποποιήσουμε και να την αντιμετωπίσουμε σαν πρόσωπο και μάλιστα πρόσωπο που ασθενεί. Αν όλοι τη δούμε έτσι και όταν λέω όλοι, εννοώ ακαδημαικοί , σπουδαστές,
μαθητές, γονείς, επιχειρηματίες, και πολιτικοί (όχι ψηφοθηρικά βέβαια) και βαλθούμε να βρούμε τη σωστή και μακροπρόθεσμη θεραπεία, ίσως τότε να σταματήσουμε να βλέπουμε χώρες σαν την Φινλανδία και την Ιρλανδία μπροστά μας και απο απόσταση. Αλλιώς ίσως σε λίγα χρόνια να βλέπουμε μπροστά μας, και σε απόσταση χώρες όπως η Ρουμανία, η Βουλγαρία και, γιατί όχι, και η Τουρκία.

Διάλογος με καταληψία

Λείπω από την Ελλάδα πολλά χρόνια, σχεδόν τρεις δεκαετίες. Πηγαίνω βέβαια συχνά, για δουλειές, για διακοπές, και πολλές φορές νοιώθω σαν να μην έφυγα ποτέ. Άλλες φορές νοιώθω σαν να λείπω μια ζωή. Είμαι αυτές τις μέρες στην Ελλάδα για ένα συνέδριο.

Το πρωί πήγα στην Αμερικάνικη πρεσβεία για μία δουλειά. Τελείωσα νωρίς. Ο Αττικός ήλιος, ζεστόλαμπρος, έκανε τη μέρα μια απ τις πιο όμορφες Αλκυονίδες που έχω ζήσει.

Σκέφθηκα να κάνω μια βόλτα. Παλιά λημέρια. Ανηφόρησα προς το μαιευτήριο Έλενας σχεδόν μηχανικά. Ακριβώς απέναντι είναι το κτίριο που για έξη χρόνια ήταν το κέντρο της ζωής μου. Γ’ Γυμνάσιο αρρένων Αθηνών. Τώρα έχει αλλάξει όνομα. 2ο ενιαίο Λύκειο.

Από μακριά άκουσα φωνές, θα έχει διάλειμμα, σκέφτηκα και κατευθύνθηκα προς τα κει.

Με το που έφθασα στο παρκάκι που χωρίζει το μαιευτήριο απ' το σχολείο κατάλαβα πως δεν ήταν μια απλή σχολική μέρα. Αρκετοί ήταν συγκεντρωμένοι έξω απ' το σχολείο, κάμερες, δημοσιογράφοι και στα κάγκελα του προαυλίου δύο πανό. Πλησίασα. Το ένα έγραφε ΚΑΤΑΛΗΨΗ το άλλο ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ – ΟΧΙ ΣΤΟ 16 . Σαν σε κινηματογραφική ταινία ήρθαν στο μυαλό μου σκηνές απ τον Οκτώβρη του 74. Πρώτη χρονιά μετά την μεταπολίτευση. Στην τάξη μας πέφτουν σοβάδες απ’ τον τοίχο. Ο Γυμνασιάρχης που πήγαμε να διαμαρτυρηθούμε μας ζήτησε να κάνουμε υπομονή, δεν έχει άλλες αίθουσες. «Μα είναι επικίνδυνα, πέφτουν σοβάδες μπορεί να χτυπήσουμε» . Τίποτα. Συνεδρίαση. Ήμουν πρόεδρος των μαθητικών κοινοτήτων. Απόφαση για αποχή με αίτημα να διορθωθεί η αίθουσα. Πρώτη αποχή σε Ελληνικό Γυμνάσιο. Δημοσιογράφοι, εφημερίδες (δεν είχε κανάλια ακόμα, η Τηλεόραση ήταν στεγνή). Τρεις μέρες, απειλές, φωνές. Την τέταρτη εμφανίζονται εργάτες, φτιάχνουν την αίθουσα. Θρίαμβος

Μ΄αυτές τις σκέψεις έχω πλησιάσει πλέον τα κάγκελα. Βλέπω μέσα. Θεέ μου, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Οι τοίχοι το ίδιο ωχροκίτρινο χρώμα. Στο προαύλιο έξη μεταλλικές μπασκέτες χωρίς φιλέδες. Τις είχαν τοποθετήσει το 1972. Την πρώτη χρονιά είχαν φιλέδες. Έχω κολλήσει το πρόσωπο μου στα κάγκελα για να βλέπω καλύτερα. Στην πόρτα μία χοντρή αλυσίδα κι ένα λουκέτο. Στο προαύλιο δύο τεράστιοι κάδοι σκουπιδιών και μερικά σπασμένα θρανία. Μάλλον είχαν γίνει καυσόξυλα την προηγούμενη νύχτα. Βγάζω το τηλέφωνο χωρίς να το σκεφτώ, να πάρω μια φωτογραφία.

Απ την μέσα μεριά των κάγκελων έρχεται τρεχάλα ένας μαθητής. Μαλλί κοτσίδα, μάτι αστραφτερό.

- Όχι φωτογραφίες. Όχι φωτογραφίες. (Η φωνή του άγρια το ύφος αναιδές)

- Συγνώμη. Δεν. .

- Είναι το παιδί σου μέσα ; (Με περισσότερη αναίδεια)

- Όχι

- Ότι και να κάνετε δε θα μας τη σπάσετε, εμείς. . .

- Μην κουράζεσαι δεν έχω παιδί στο σχολείο

- Α, τότε; Δημοσιογράφος :

- Όχι.

Του εξηγώ, παλιός μαθητής. Πρόεδρος στην πρώτη μαθητική αποχή. Του μιλάω ώρα, για το μαθητικό κίνημα, πως ξεκινήσαμε, τα καπελώματα απ τις πολιτικές νεολαίες, την πρώτη μαθητική διαμαρτυρία, την ΜΟΔΝΕ, την ΠΑΜΚ. Το πρόσωπο του χαλάρωσε . Κάνει νεύμα σε μια κοπελιά.

- Ειρήνη, έλα, ένας παλιός δικός μας.

Θέλετε να μπείτε μέσα: (Ο ενικός όλο αγένεια έγινε πληθυντικός)

- Όχι, δεν . . . καλά είμαι εδώ έξω.

Δεν ξέρω πώς και γιατί αλλά σε αυτά τα κάγκελα που μας χώριζαν αισθανόμουν εγώ από μέσα και οι μαθητές έξω.

- Πως σε λένε ; τον ρωτάω

- Νίκο

- Για πες μου ρε Νίκο πώς έγινε η κατάληψη;

- Δηλαδή:

- Λέω ...να... πώς, πήγατε στο γραφείο και διώξατε του καθηγητές:

- Όχι, μπήκαμε ένα απόγευμα και βάλαμε αλυσίδες και λουκέτα.

- Και ο φύλακας:

- (Γελάει) Δεν έχει φύλακα.

- Και όποιος θέλει μπαίνει μετά τα μαθήματα ; και τα όργανα , οι υπολογιστές. . δεν υπάρχει κίνδυνος κλοπής:

- Οι 3 υπολογιστές είναι κλειδωμένοι σε μια αίθουσα αλλά σπάσαμε το παράθυρο και μπήκαμε για να έχουμε ιντερνετ. Τα όργανα δεν ξέρω.... σε καμιά αποθήκη θα 'ναι.

- Και δε μου λες Νίκο, τι αιτήματα έχετε ;

- Καλύτερη Παιδεία και δωρεάν Παιδεία

- Μάλιστα, και πως θα ξέρετε ότι ικανοποιήθηκαν τα αιτήματα σας ;

- ………………………..

- Λέω, εννοώ πότε θα γυρίσετε στις τάξεις.

- Ε όταν συνεδριάσουμε και αποφασίσουμε

- Όταν έχετε καλύτερη παιδεία ;

- Ε.... ναι

- Κι αν πάρει δύο χρόνια: τρία ;

Το πρόσωπο του Νίκου αλλάζει. Σκληραίνει. Φαίνεται μπερδεμένος. Πάει να πει κάτι αλλά μετανιώνει. Απομακρύνεται απ τα κάγκελα με το κεφάλι σκυφτό.

Βλέπω ένα άδειο ταξί, σηκώνω το χέρι αλλά τελευταία στιγμή μετανιώνω. Καλύτερα να περπατήσω. Πάω προς το Κολωνάκι. Σταματώ στο παρκάκι πάνω απ το Μαράσλειο , κάθομαι στο παγκάκι μου. Ναι στο παγκάκι μου, στο ίδιο παγκάκι για έξη χρόνια, έχω κυριαρχικά δικαιώματα. Οι σκέψεις περνάνε απ το μυαλό μου σκόρπιες. Προσπαθώ να τις ελέγξω. Τι έγινε; Τι πήγε στραβά ; Πως πήγαμε απ την αποχή για τον σοβά που έπεφτε, στην κατάληψη για καλύτερη παιδεία ; Κατάληψη ; Είναι διαμαρτυρία αυτή; Μπορούν οι πολλοί να εμποδίσουν τους λίγους να πάνε σχολείο ; Όχι φυσικά. Θυμάμαι τα βιβλία μου. Η Δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις δικαιωμάτων. Η πλειοψηφία δεν μπορεί να εμποδίσει την μειοψηφία να εξασκήσει θεμελιώδη δικαιώματα της. Σπουδαία αρχή. Αλλά τα παιδιά την ξέρουν ; Αυτά τα παιδιά που μεγάλωσαν βλέποντας τους αγρότες να κλείνουν την εθνική και να χωρίζουν την Ελλάδα στα δύο, που συνήθισαν να κλείνει το κέντρο της πόλης για 5 ώρες επειδή διαμαρτύρονται οι κορνιζοποιοί, πως τώρα να βρουν τον σωστό τρόπο να διαμαρτυρηθούν; Είναι τεμπέληδες; αλήτες; η προϊόντα μια κοινωνίας που έχει φέρει τα πάνω κάτω; Κοιτάζω προς το Μαράσλειο. Το δημοτικό κλειστό λόγω απεργίας, το Γυμνάσιο υπο κατάληψη. Συνεχίζω τη βόλτα. Κοντοστέκομαι μπροστά στην αλυσοδεμένη πύλη του Μαρασλείου. Ένα βαν του Άλτερ σταματά μπροστά στην πύλη. Κατεβαίνει ένα δημοσιογράφος τραβώντας με το καλώδιο του μικροφώνου του τον κάμεραμαν. Οι καταληψίες μαζεύονται στα κάγκελα να φανούν καλύτερα. Μία μαμά απ τους απέξω φωνάζει. Πέτροοοοοοοοο έλα προς τα δώ ήρθαν τα κανάλια. Μία κοπελιά έχει βγάλει καθρεφτάκι, λίγο ακόμα lipgloss. Ξαφνικά αρχίζει να χτυπά το κουδούνι του διαλλείματος. Επίμονα. Ανοίγω τα μάτια και κλείνω το ξυπνητήρι. Θεέ μου, όνειρο ήταν. Άγγιζε τα τα όρια του εφιάλτη. Βάζω την τηλεόραση να δώ τις ειδήσεις. Άλτερ. Η κάμερα εστιασμένη σε μία αλυσοδεμένη πύλη και ο δημοσιογράφος με την ξερή καμπανιστή όλο επαγγελαμτισμό φωνή «συνεχίζονται για 12^η μέρα οι καταλήψεις.....».

Ήταν αλήθεια όνειρο; Έκλεισα την τηλεοράση και πήγα προς την κουζίνα με το κεφαλι σκυφτό.